SRT / ASS / VTT

SRT is het eenvoudige formaat, en zijn eenvoud heeft hem gewonnen: een teller, start- en eindtijd, de woorden. Elk tool kan er eentje schrijven, elke app er eentje lezen, en een typfout los je op in de teksteditor. Wat hij niet kan: zeggen waar op het scherm een regel moet zitten of welke kleur hij moet hebben.

ASS is gebouwd voor gevallen waarin dat telt — een bord aan de muur ter plekke vertaald, twee mensen tegelijk, karaoke waarbij elke lettergreep oplicht. Hij draagt lettertypen, kleuren, contouren, posities en timingeffecten, en een MKV kan zelfs de lettertypen meevoeren die hem zo renderen als bedoeld. Een app die ASS als platte tekst toont, toont de woorden en niets van het werk.

PGS en VobSub zijn iets anders. Het zijn afbeeldingen van ondertitels, van blu-ray en dvd, waar de ondertitel altijd als afbeelding werd getekend. Tonen en verder niets: geen lettertypewijziging, geen groottewijziging, geen zoeken, geen vertaling. Er eentje in tekst omzetten vereist OCR en een middag.

Op de desktop volstaan film.mkv en film.srt in dezelfde map — de conventie is zo oud en zo universeel. iOS kent geen zulke conventie en, belangrijker, geen zulke map: apps zijn gesandboxt, elk met eigen opslag, en “ernaast” is geen relatie die het systeem blootgeeft.

Een ondertitelbestand op de iPhone moet dus bewust aan een app worden gegeven, en de app moet de koppeling onthouden. Doet hij dat, dan blijft de keuze aan het bestand hangen — een film die je met Nederlandse ondertitels hebt verlaten, opent de volgende keer weer daarmee.

De andere helft is de codering. Een ondertitelbestand zijn bytes, en niets in het bestand zegt welk alfabet die bytes bedoelen, tenzij het als UTF-8 is geschreven. Oudere bestanden, vooral Turkse en Cyrillische, lagen in regionale coderingen, en een app die UTF-8 aanneemt, maakt van speciale tekens rommel. De codering herkennen in plaats van aannemen scheidt een app die deze bestanden goed toont van een die dat niet doet.