SRT / ASS / VTT

SRT sade olanıdır ve kazanma sebebi de sadeliği: bir sayaç, bir başlangıç ve bitiş zamanı, bir de sözler. Her araç bir SRT yazabilir, her oynatıcı okuyabilir ve bir yazım hatasını metin düzenleyicide kendin düzeltebilirsin. Yapamadığı şey, bir satırın ekranda nerede duracağını ya da ne renk olacağını söylemek.

ASS, bunun önemli olduğu durumlar için yapıldı — duvardaki bir tabelanın yerinde çevrilmesi, aynı anda konuşan iki kişi, her hecenin sırayla yandığı karaoke. Yazı tiplerini, renkleri, kenarlıkları, konumları ve zamanlama efektlerini taşır; bir MKV, istendiği gibi görünmesi için gereken yazı tipi dosyalarını bile içine alabilir. ASS’i düz metin gibi çizen bir oynatıcı sana sözleri gösterir, emeğin hiçbirini değil.

PGS ve VobSub bambaşka bir şey. Altyazının en baştan resim olarak çizildiği Blu-ray ve DVD’den alınmış altyazı resimleridir. Gösterilirler, o kadar: yazı tipi değişmez, boyut değişmez, arama yapılamaz, çeviri yapılamaz. Birini metne çevirmek optik karakter tanıma ve bir öğleden sonra ister.

Masaüstünde film.mkv ile film.srtin aynı klasörde olması bir oynatıcıya yeter — teamül o kadar eski ve o kadar evrensel. iOS’ta böyle bir teamül yok; daha da önemlisi böyle bir klasör yok: uygulamalar kum havuzunda, her biri kendi deposuyla çalışır ve “yanında” diye bir ilişkiyi sistem hiç sunmuyor.

Dolayısıyla bir iPhone’da altyazı dosyasını oynatıcıya bilerek vermen gerekir ve eşleşmeyi saklayacak olan da oynatıcıdır. Sakladığında seçim dosyaya yapışır — Türkçe altyazıyla bıraktığın film, bir dahaki sefere onunla açılır.

Sorunun diğer yarısı kodlama. Altyazı dosyası bayttan ibarettir; UTF-8 olarak yazılmadıysa o baytların hangi alfabe olduğunu söyleyen bir şey yoktur. Eski dosyalar, özellikle Türkçe ve Kiril olanlar, bölgesel kodlamalarla yazıldı; UTF-8 varsayan bir oynatıcı ş ve ğ yerine çöp gösterir. Kodlamayı varsaymak yerine tespit etmek, o dosyaları doğru gösteren oynatıcıyı göstermeyenden ayıran şey.