SRT / ASS / VTT

SRT คือแบบเรียบง่ายที่สุด และความเรียบง่ายนี้คือเหตุผลที่มันชนะ: ตัวนับ เวลาเริ่มและจบ และคำ เครื่องมือใดก็เขียนได้ เครื่องเล่นใดก็อ่านได้ และคุณแก้พิมพ์ผิดในตัวแก้ไขข้อความได้ สิ่งที่มันทำไม่ได้คือบอกว่าบรรทัดควรอยู่ตรงไหนบนหน้าจอหรือควรเป็นสีอะไร

ASS ถูกสร้างมาสำหรับกรณีที่สิ่งเหล่านั้นสำคัญ — ป้ายบนกำแพงที่แปลไว้ตรงตำแหน่งเดิม สองคนพูดพร้อมกัน คาราโอเกะที่แต่ละพยางค์ติดสว่างขึ้นทีละคำ มันพกฟอนต์ สี เส้นขอบ ตำแหน่ง และเอฟเฟกต์จังหวะเวลาไว้ และ MKV ยังพกไฟล์ฟอนต์ที่จำเป็นในการวาดมันตามที่ตั้งใจไว้ได้ด้วย เครื่องเล่นที่แสดง ASS เป็นข้อความธรรมดากำลังแสดงคำให้คุณดูโดยไม่มีงานที่ใส่ไว้เลยสักนิด

PGS และ VobSub เป็นคนละเรื่องกันเลย มันคือภาพของซับไตเติล ที่ยกมาจากบลูเรย์และดีวีดี ซึ่งซับไตเติลถูกวาดเป็นภาพมาตั้งแต่ต้น มันแสดงได้เท่านั้น ไม่มีอะไรมากกว่า: เปลี่ยนฟอนต์ไม่ได้ เปลี่ยนขนาดไม่ได้ ค้นหาไม่ได้ แปลไม่ได้ การเปลี่ยนมันให้เป็นข้อความต้องใช้การรู้จำตัวอักษรด้วยแสง (OCR) และเวลาทั้งบ่าย

บนเดสก์ท็อป film.mkv กับ film.srt ในโฟลเดอร์เดียวกันคือทั้งหมดที่เครื่องเล่นต้องการ — ธรรมเนียมนี้เก่าและเป็นสากลขนาดนั้น iOS ไม่มีธรรมเนียมแบบนี้ และที่สำคัญกว่าคือไม่มีโฟลเดอร์แบบนั้นด้วยซ้ำ: แอปถูกแยกกักไว้ แต่ละแอปมีที่เก็บของตัวเอง และ "อยู่ข้างกัน" ไม่ใช่ความสัมพันธ์ที่ระบบเปิดให้เห็น

ดังนั้นไฟล์ซับไตเติลบน iPhone ต้องถูกส่งให้เครื่องเล่นอย่างตั้งใจ และเครื่องเล่นต้องเป็นตัวที่จำการจับคู่นี้ไว้เอง เมื่อมันทำแล้ว ตัวเลือกจะติดอยู่กับไฟล์นั้น — ภาพยนตร์ที่คุณทิ้งไว้พร้อมซับไตเติลไทยจะเปิดพร้อมซับไตเติลนั้นในครั้งถัดไป

อีกครึ่งหนึ่งของปัญหาคือการเข้ารหัส ไฟล์ซับไตเติลคือไบต์ และไม่มีอะไรในไฟล์บอกว่าไบต์เหล่านั้นหมายถึงตัวอักษรชุดไหนเว้นแต่มันจะถูกเขียนเป็น UTF-8 ไฟล์รุ่นเก่า โดยเฉพาะไฟล์ตุรกีและซีริลลิก ถูกเขียนด้วยการเข้ารหัสตามภูมิภาค และเครื่องเล่นที่สมมติว่าเป็น UTF-8 จะแสดง ş และ ğ เป็นตัวอักษรมั่ว ๆ การตรวจจับการเข้ารหัสแทนที่จะสมมติเอาเองคือสิ่งที่แยกเครื่องเล่นที่แสดงไฟล์เหล่านั้นถูกต้องออกจากเครื่องเล่นที่แสดงผิด