Telefonundaki bir medya uygulaması neyi görür, neyi asla göndermemeli

Birincisi kütüphanen: dosya adları, klasör yapısı, neyi ne zaman oynattığın. Bu alışılmadık ölçüde çok şey anlatıyor. Bir dosya adı listesi, bir insan hakkında telefon rehberinden fazlasını söylüyor ve kimse kötülük düşünmese bile bir analitik olayının içine girmesi son derece kolay.

İkincisi kimlik bilgileri: IPTV panel kullanıcı adları ve şifreleri, bulut belirteçleri, WebDAV girişleri. Bunlar ancak saklandıkları yer kadar güvenli. iOS’ta o yer Keychain: şifrelenmiş, cihaza bağlı ve başka hiçbir şeyin okuyamadığı bir depo. Uygulamanın kendi veritabanında duran bir kimlik bilgisi, o uygulamanın yedeğinde de duruyor demek — ve o yedeği okuyabilen her şeyde.

Üçüncüsü, uygulamanın tarayıcısı varsa gezdiğin yerler. Oturum açılmış bir oturumun çerezleri, geçerli oldukları sürece parola kadar değerli. Bir isteğin süresi boyunca bellekte durup sonra yok olmaları gerekiyor: diske yazılmadan, günlüğe düşmeden, “tanılama” diye hiçbir yere gönderilmeden.

Ücretsiz bir uygulamanın parasını bir şey ödüyor. Bu genelde reklam, abonelik ya da ikisi birden — ve her birinin dürüst bir hâli, bir de dürüst olmayan hâli var. Reklamın dürüst olmayan hâli, seninle yapmak istediğin şeyin arasına giren tam ekran reklam ya da eline geçirebildiği her tanımlayıcıya serbestçe uzanan bir reklam SDK’sı. Dürüst hâli, yoldan çekilen ve izlenmeyi reddettiğinde seni uygulamalar arasında takip etmeyen reklam.

Reklam ağlarının nadiren tek bir şirket olduğunu bilmekte fayda var. Aracılık (mediation) kurgusu birkaç ağdan teklif istiyor; bu da uygulamada birkaç SDK, her birinin kendi politikasıyla demek. Bunları adıyla söyleyen bir uygulama sana gerçek bir şey anlatıyor; “üçüncü taraf reklam ortakları kullanabiliriz” diyen bir uygulama hiçbir şey anlatmıyor.

Aynısı analitik için de geçerli. İndirmeler ekranını kaç kişinin açtığını sayan bir uygulama ile ne indirdiğini kaydeden bir uygulama arasında gerçek bir fark var. Birincisi bir ürün sorusu. İkincisi, kütüphanen, birinin sunucusunda, sonsuza kadar.

Uygulamanın önündeki bir şifre ya da Face ID istemi bir ekran kilidi. Kilidi açılmış telefonunu eline geçirmiş birinin uygulamayı açıp dosyalarına bakmasını engelliyor. Bu gerçek ve işe yarar bir tehdit modeli — hatta insanların fiilen karşılaştığı tehdit bu — ve küçümsenecek bir şey değil.

Olmadığı şey şifreleme. Dosyalar diskte olağan biçimde durmaya devam ediyor. Cihaz şifresine sahip adli bir araç, şifrelenmemiş tam bir yedek ya da aynı klasöre erişim verilmiş başka bir uygulama o kilitle hiç karşılaşmıyor. PIN’in dosyalarını geri getirilemez kıldığını iddia eden her uygulama fazlasını satıyor; bir uygulamanın tam olarak neyi iddia ettiğini fark etmek de bu yüzden önemli.

Bu işi yapan katman cihaz düzeyindeki şifreleme ve iOS onu sana ücretsiz veriyor: diskin tamamı şifreli, onu açan şey de cihaz şifren. Uygulama kilidi bunun üstünde ikinci bir kapı olarak duruyor — ve tam da gündelik durumu savunduğu için değerli.