MKV

Het belangrijkste aan MKV: hij beschrijft niet hoe het beeld is gecomprimeerd. Dat doet de codec — H.264, HEVC, AV1 — en dezelfde codec kan in een MP4, een MKV of een WebM zitten zonder dat er een bit aan de video verandert. De container bepaalt hoe de delen worden benoemd, geordend en gevonden; de codec wat de delen zijn.

Matroska is bijzonder goed in het tegelijk dragen van veel delen. Eén bestand kan de film, originele audio, een nasynchronisatie, een commentaar, acht ondertiteltalen, hoofdstukmarkeringen, cover en de lettertypen voor de ondertitels bevatten. Daarom werd hij de standaard voor archieven: een blu-ray past in een MKV zonder de delen weg te gooien die hem tot blu-ray maken.

Gebruik kost niets, er staat geen patentpool achter, en de specificatie is al meer dan twintig jaar open en stabiel. Niets daarvan heeft Apple overtuigd om hem te ondersteunen.

Apples mediastack leest de containers waarvoor Apple support mee levert: MP4, MOV, M4V, 3GP en een paar audioverpakkingen. Matroska hoort daar niet bij en heeft er nooit bij gehoord. Er is geen instelling en geen codec om na te installeren, omdat niet de codec ontbreekt — het systeem mist simpelweg de code die weet hoe een Matroska-bestand is opgebouwd.

De fout treedt dus op vóór er überhaupt wordt gedecodeerd. De Bestanden-app toont het bestand, de voorvertoning weigert, en op de Mac zegt QuickTime Player dat dit geen filmbestand is. De video erin kan gewoon H.264 zijn dat hetzelfde apparaat de hele dag in hardware decodeert. Het komt er nooit aan toe.

Daarom is een MKV converteren vaak bijna meteen klaar. Als de streams erin al MP4-compatibel zijn, hoeft niets opnieuw te worden geëncodeerd: de delen worden eruit gehaald en in een nieuwe container geheretiketteerd. Dat heet remuxen en loopt met schijfsnelheid. Een conversie die een half uur duurt, heeft video opnieuw geëncodeerd die dat niet nodig had.