MKV

Najważniejsza rzecz, jaką warto wiedzieć o MKV, to że nie opisuje ona sposobu kompresji obrazu. To zadanie należy do kodeka — H.264, HEVC, AV1 — i ten sam kodek może znaleźć się w MP4, MKV albo WebM bez zmiany choćby jednego bitu wideo. Kontener decyduje, jak elementy są oznaczone, uporządkowane i znajdowane; kodek decyduje, czym te elementy są.

To, w czym Matroska jest wyjątkowo dobra, to trzymanie wielu elementów naraz. Jeden plik może nieść film, oryginalną ścieżkę dźwiękową, wersję z dubbingiem, komentarz, osiem języków napisów, znaczniki rozdziałów, okładkę i pliki czcionek potrzebne, by wyświetlić napisy tak, jak zamierzył ich autor. Dlatego stała się domyślnym wyborem dla wszystkiego archiwalnego: płytę Blu-ray można przenieść do jednego pliku MKV, nie wyrzucając niczego, co czyni ją Blu-rayem.

Korzystanie z niej nic nie kosztuje, nie stoi za nią żaden pool patentowy, a specyfikacja jest stabilna i otwarcie publikowana od ponad dwudziestu lat. Nic z tego nie przekonało Apple, by ją wspierać.

Stos multimedialny Apple odczytuje kontenery, dla których Apple dostarcza wsparcie: MP4, MOV, M4V, 3GP i garść opakowań audio. Matroska nie jest wśród nich i nigdy nie była. Nie ma ustawienia do zmiany ani kodeka do zainstalowania, bo brakującym elementem nie jest kodek — system po prostu nie ma kodu, który wiedziałby, jak zbudowany jest plik Matroska.

Awaria następuje więc, zanim w ogóle zacznie się dekodowanie. Aplikacja Pliki pokazuje plik, podgląd odmawia, a na Macu QuickTime Player mówi, że to nie jest plik filmowy. Wideo w środku może być zwykłym H.264, które to samo urządzenie dekoduje sprzętowo cały dzień. Po prostu nigdy do tego nie dochodzi.

To także powód, dla którego konwersja MKV jest tak często niemal natychmiastowa. Jeśli strumienie w środku są już takie, jakie akceptuje MP4, nic nie wymaga ponownego kodowania: elementy są wyciągane i przeetykietowywane do nowego kontenera. Tę operację nazywa się remultipleksowaniem, i działa z prędkością dysku. Konwersja, która zajmuje pół godziny, to taka, w której zakodowano na nowo wideo, które wcale tego nie potrzebowało.