Bezstratność, bitrate i korektor: co zmienia brzmienie, a co nie

Plik bezstratny odtwarza oryginalne nagranie dokładnie — każdą próbkę, bit w bit. FLAC, ALAC, WAV i AIFF wszystkie to robią; FLAC i ALAC kompresują to do mniej więcej połowy rozmiaru surowego audio, WAV i AIFF w ogóle nie kompresują. Zdekoduj FLAC i WAV tego samego mastera, a wynik będzie identyczny, więc wybór między nimi to czysto kwestia rozmiaru pliku i tego, które urządzenia je odczytują.

Plik stratny wyrzuca informacje, o których model słuchu ludzkiego w koderze mówi, że ich nie zauważysz, i nie da się ich odzyskać. Brzmi to gorzej, niż jest w rzeczywistości: nowoczesny koder przy rozsądnym bitrate jest naprawdę niesłyszalnie różny dla większości ludzi na większości sprzętu. MP3 przy 320 kb/s, AAC przy 256, Opus przy 128 — różnice w rzetelnym teście na ślepo są na tyle małe, że większość słuchaczy trafia w wyniki na poziomie przypadku.

Uczciwe podsumowanie jest takie, że bezstratność opłaca się do archiwizacji, do wszystkiego, co być może przekodujesz później, i dla spokoju ducha wynikającego ze świadomości, że nic nie zostało odrzucone. Czy to *usłyszysz*, zależy dużo bardziej od twoich słuchawek, pomieszczenia i samego nagrania niż od formatu. Oba te stwierdzenia są prawdziwe naraz, a spór zwykle bierze się stąd, że ludzie bronią różnych z nich.

Korektor podbija albo obcina konkretne zakresy częstotliwości. Korektor 10-pasmowy dzieli słyszalne widmo na dziesięć części i daje suwak dla każdej — mniej więcej od 32 Hz na dole, gdzie bardziej czujesz niż słyszysz, do 16 kHz na górze, gdzie żyją talerze i syczące spółgłoski. Nie dodaje niczego, czego nie nagrano; zmienia balans tego, co już jest.

Zarabia na swoje miejsce, kompensując sprzęt i otoczenie. Tanie słuchawki douszne bez zejścia w bas, samochód, w którym hałas drogi połyka wszystko poniżej 100 Hz, podcast nagrany zbyt cicho, słuchawki z ostrym pikiem w okolicach 6 kHz, który po godzinie staje się męczący — to wszystko są poprawki, które korektor wykonuje właściwie.

Dwie zasady sprawiają, że korektor jest przydatny, a nie destrukcyjny. Obcinaj, zanim podbijesz: redukcja niechcianych częstotliwości zostawia więcej zapasu niż podnoszenie tych chcianych, i unika przesterowania. I zmieniaj po trochu: ±3 dB to realna, słyszalna zmiana, podczas gdy ±12 dB to efekt zniekształcający jak z gitarowej pedałówki. Większość fabrycznych ustawień nazwanych od gatunków muzycznych podbija zbyt agresywnie, dlatego brzmią imponująco przez trzydzieści sekund i męczą po pięciu minutach.