Gdzie naprawdę żyją pliki na iPhonie i kto może je zobaczyć

Każda zainstalowana aplikacja działa w sandboksie: prywatnym drzewie folderów, które tylko ona może czytać i do którego może zapisywać. Nie ma współdzielonego dysku C:, nie ma /home, nie ma niczego, w co aplikacja mogłaby się zawędrować. To fundament modelu bezpieczeństwa tej platformy, i jest naprawdę dobry — źle zachowująca się aplikacja nie może przeszukiwać danych innych aplikacji, bo nie widzi, że te dane w ogóle istnieją.

Wewnątrz swojego sandboksa aplikacja ma kilka katalogów z różnymi zasadami, i te zasady tłumaczą większość dziwnego zachowania, jakie ludzie zauważają. Documents jest przeznaczony na treści stworzone lub wprowadzone przez użytkownika; jest uwzględniany w kopiach zapasowych, a aplikacja może zadeklarować, że jest widoczny w aplikacji Pliki. Library/Application Support jest przeznaczony na własne dane robocze aplikacji — bazy danych, indeksy — uwzględniany w kopii zapasowej, ale niepokazywany użytkownikowi. Library/Caches jest przeznaczony na wszystko, co da się odtworzyć: nie jest uwzględniany w kopii zapasowej, a system opróżni go bez pytania, gdy zabraknie miejsca.

Ten ostatni jest źródłem konkretnego i bardzo powszechnego zaskoczenia: miniatury, podglądy i inne pliki pochodne znikają, gdy telefon się zapełni. Dobrze zbudowana aplikacja traktuje to jako normalne i je odtwarza. Aplikacja, która przechowała w pamięci podręcznej coś nie do zastąpienia, straciła to.

Aplikacja Pliki to przeglądarka zestawu miejsc, do których dałeś jej dostęp: iCloud Drive, dowolny dostawca chmury, który zainstalował rozszerzenie, podłączone dyski oraz folder Documents każdej aplikacji, która zdecydowała się go ujawnić. To naprawdę menedżer plików, i do przenoszenia PDF-a jest w pełni wystarczający.

To, czym nie jest, to biblioteka mediów. Nie ma pojęcia, co obejrzałeś, nie ma playlist, ulubionych, pozycji wznowienia, pojęcia, że cztery pliki to odcinki jednej rzeczy. Nie potrafi też nic zrobić z zawartością pliku: nie wyciągnie dźwięku z wideo, nie pokaże, co jest w archiwum, bez rozpakowania całości, i nie odtworzy połowy tego, co zawiera biblioteka mediów.

Praktyczny układ na iOS to więc nie „aplikacja Pliki albo aplikacja-menedżer plików”, tylko jedno i drugie. Pliki do przenoszenia rzeczy między aplikacjami i dyskami; aplikacja mediów dla samej biblioteki, z jej folderami widocznymi w Plikach, żeby nic nie zostało uwięzione.

Większość aplikacji zapamiętuje plik po jego ścieżce — tekście mówiącym, gdzie się znajduje. To oczywiste podejście i działa aż do chwili, gdy cokolwiek się przesunie. Zmień nazwę wideo.mkv na Wywiad.mkv, a każdy ulubiony, wpis playlisty i pozycja wznowienia wskazujące na starą nazwę teraz wskazują donikąd. Niektóre aplikacje ukrywają to, po cichu porzucając wpis; niektóre pokazują zepsuty wiersz; prawie żadna nie mówi, dlaczego.

Alternatywą jest identyfikowanie pliku po czymś, co przetrwa zmianę nazwy. W systemie plików oznacza to inode — tożsamość nadaną przez sam system plików — sprawdzaną razem z rozmiarem i datą modyfikacji, z odciskiem zawartości jako ostatecznością. Zmień nazwę, przenieś między folderami albo zreorganizuj całą bibliotekę, a wiersz w bazie danych nadal jest tym samym wierszem.

To ma większe znaczenie, niż brzmi, bo decyduje o tym, czy w ogóle da się kiedykolwiek posprzątać. Biblioteka, której boisz się reorganizować, zostaje bałaganem na zawsze.