Waar je bestanden werkelijk staan op een iPhone, en wie ze kan zien

Elke geïnstalleerde app draait in een sandbox: een eigen mappenstructuur die alleen die app kan lezen en beschrijven. Er is geen gedeelde C-schijf, geen /home, niets waar een app zomaar in kan rondlopen. Dit is de basis van het beveiligingsmodel van het platform, en het is oprecht goed — een app die zich misdraagt kan niet in de gegevens van je andere apps snuffelen, want hij kan niet eens zien dat die gegevens bestaan.

Binnen zijn sandbox heeft een app een paar mappen met verschillende regels, en die regels verklaren het meeste van het vreemde gedrag dat mensen opvalt. Documents is voor inhoud die de gebruiker maakte of binnenbracht; die zit in back-ups, en een app mag hem zichtbaar verklaren in de Bestanden-app. Library/Application Support is voor de eigen werkgegevens van de app — databases, indexen — die wel in de back-up zitten maar niet aan de gebruiker worden getoond. Library/Caches is voor alles wat opnieuw te maken is: dat zit niet in de back-up, en het systeem leegt hem zonder te vragen zodra de opslag krap wordt.

Die laatste is de bron van een specifieke en zeer veelvoorkomende verrassing: miniaturen, voorvertoningen en andere afgeleide bestanden verdwijnen nadat de telefoon vol is geraakt. Een goed gebouwde app beschouwt dat als normaal en maakt ze opnieuw aan. Een app die iets onvervangbaars in de cache had gezet, is het kwijt.

De Bestanden-app is een verkenner voor een aantal plekken die jij hem hebt toegestaan: iCloud Drive, elke cloudaanbieder die een extensie installeerde, aangesloten schijven, en de map Documents van elke app die ervoor koos die te tonen. Het is echt bestandsbeheer, en om een pdf te verplaatsen is het volstrekt voldoende.

Wat het niet is, is een mediabibliotheek. Het heeft geen benul van wat je gekeken hebt, geen afspeellijsten, geen favorieten, geen kijkpositie, geen idee dat vier bestanden afleveringen van hetzelfde zijn. Het kan ook niets met de inhoud van een bestand: het haalt de audio niet uit een video, het laat niet zien wat er in een archief zit zonder het hele ding uit te pakken, en het speelt de helft van wat er in een mediabibliotheek staat niet af.

De praktische opstelling op iOS is dus niet “Bestanden-app óf een app voor bestandsbeheer”, maar allebei. Bestanden om dingen tussen apps en schijven te verplaatsen; een media-app voor de bibliotheek zelf, met zijn mappen zichtbaar in Bestanden zodat er niets opgesloten raakt.

De meeste apps onthouden een bestand aan zijn pad — de tekst van waar het staat. Het is de voor de hand liggende aanpak en hij werkt tot het moment dat er iets verschuift. Hernoem video.mkv naar Interview.mkv en elke favoriet, elk item in een afspeellijst en elke kijkpositie die naar de oude naam wees, wijst nu naar niets. Sommige apps verdoezelen dat door het item stilletjes te laten vallen; andere tonen een kapotte regel; vrijwel geen enkele vertelt je waarom.

Het alternatief is een bestand herkennen aan iets wat een naamswijziging overleeft. Op een bestandssysteem is dat de inode — de identiteit die het bestandssysteem zelf toekent — gecontroleerd samen met grootte en wijzigingsdatum, met een vingerafdruk van de inhoud als laatste redmiddel. Hernoem, verplaats tussen mappen of gooi de hele bibliotheek om, en de regel in de database is nog altijd dezelfde regel.

Dat doet er meer toe dan het klinkt, want het bepaalt of je ooit kunt opruimen. Een bibliotheek die je niet durft te herschikken, blijft voorgoed een rommeltje.