Wat een downloadbeheerder doet en een webbrowser niet

iOS laat een app niet doorwerken alleen omdat die dat graag zou willen. Verlaat je een app, dan wordt hij binnen seconden opgeschort, en een opgeschorte app heeft geen processortijd, geen netwerkverbindingen en geen enkele manier om op te merken dat hij is stilgezet. Alles wat hij in het geheugen had, staat er nog wel, maar bevroren — en heeft het systeem dat geheugen nodig, dan wordt de app zonder bericht regelrecht beëindigd.

Een download die binnen de app over een gewone verbinding loopt, eindigt dus bij het thuisgebaar. Sommige apps verdoezelen dat door een paar extra seconden achtergrondtijd te vragen, en daarom overleeft een download het naar de achtergrond gaan soms precies zolang als je nodig hebt om te merken dat hij het niet overleefde.

Het juiste antwoord is van een andere orde. iOS biedt een dienst voor achtergrondoverdrachten: je geeft het systeem een lijst met URL’s en bestemmingen, en het systeem doet het downloaden zelf, in zijn eigen proces, op zijn eigen schema. Je app mag opgeschort zijn, beëindigd zijn of helemaal niet draaien — de overdracht loopt door, en de app wordt op de achtergrond opnieuw gestart zodra er iets te melden valt. Dit is het mechanisme achter elke download die een vergrendeld scherm overleeft, en het gebruiken is een ontwerpbeslissing die een app vooraf neemt, geen instelling die je kunt aanzetten.

Een groot deel van de video op het web wordt niet als bestand geleverd. Het wordt geleverd als HLS — een .m3u8-playlist die honderden kleine segmenten opsomt van elk een paar seconden, vaak op meerdere kwaliteitsniveaus zodat de speler kan wisselen als je verbinding verandert. Er is geen enkele URL die de film bevat, want de film bestaat alleen als reeks.

Er een opslaan betekent elk segment ophalen en ze daarna remuxen: de video- en audiostromen in een gewone MP4-container schrijven. Er wordt niets opnieuw geëncodeerd, dus er gaat niets verloren, en het kost seconden in plaats van de lengte van de film. Wat je overhoudt is een gewoon bestand dat overal afspeelt.

Het is ook de reden waarom “deze stream downloaden” merkbaar trager op gang komt dan een bestand downloaden: eerst moet de playlist worden opgehaald en ontleed en een kwaliteitsniveau worden gekozen, en pas daarna komen de segmenten binnen. En het is de reden waarom sommige streams helemaal niet te bewaren zijn — zijn de segmenten onder een DRM-schema versleuteld, dan zijn de sleutels bewust niet te verkrijgen, en geen enkel hulpmiddel dat de wet respecteert komt daarlangs.