WebM

WebM to Matroska z dużo krótszą listą tego, co wolno w niej umieścić. Tam gdzie MKV akceptuje praktycznie każdy kodek, WebM akceptuje trzy kodeki wideo i dwa audio, wszystkie wolne od opłat licencyjnych. To ograniczenie to cały sens: producent przeglądarki wdrażający WebM wie dokładnie, co musi zdekodować, i nikomu nie jest winien opłaty licencyjnej za to.

To format leżący pod ogromną ilością tego, co oglądasz w przeglądarce, nawet tego nie zauważając. To także to, co dostajesz od większości narzędzi do pobierania, gdy wyciągają wideo ze strony — właśnie tak plik .webm w ogóle trafia do folderu Pobrane.

Ponieważ pod spodem to Matroska, konwersja WebM do MP4 wygląda podobnie jak konwersja MKV — z jedną różnicą, która ma znaczenie. MP4 nie akceptuje VP9 ani Vorbis, więc strumieni nie da się po prostu przeetykietować. Coś musi zostać naprawdę zakodowane na nowo.

Przeglądarka to aplikacja, która przynosi własny potok multimedialny. Gdy Safari odtwarza WebM na stronie, to Safari wykonuje tę pracę, używając kodu, który Apple napisało dla Safari. Ta zdolność nie staje się zdolnością systemu: aplikacja Pliki, QuickTime Player i podgląd Zdjęć korzystają z własnego frameworka multimedialnego systemu operacyjnego, który nie ma demuxera Matroski — a więc też nie obsługuje WebM, skoro WebM *jest* Matroską.

Efekt to naprawdę dziwne doświadczenie. Oglądasz klip na stronie, dotykasz Zapisz, a plik, który właśnie oglądałeś, nie da się otworzyć na urządzeniu, na którym go oglądałeś. Nic nie jest zepsute. To dwa różne programy, dwa różne zestawy możliwości.

To najczystsza ilustracja zasady, o której warto pamiętać: na iOS to, co plik potrafi zrobić, zależy całkowicie od tego, którą aplikację zapytasz. Aplikacja z własnymi dekoderami nie jest ograniczona tym, co wie system.