WebM

WebM, içine ne konabileceğinin listesi çok daha kısa tutulmuş bir Matroska’dır. Bir MKV pratikte her kodeği kabul ederken bir WebM üç görüntü ve iki ses kodeği kabul eder; hepsi telifsizdir. Bu kısıt işin bütün amacı: WebM’i uygulayan bir web tarayıcısı üreticisi neyi çözmesi gerektiğini tam olarak bilir ve bunun için kimseye lisans ücreti ödemez.

Web tarayıcısında farkına bile varmadan izlediğin devasa miktarda içeriğin altında bu biçim var. Aynı zamanda çoğu indirme aracının bir sayfadan video çektiğinde sana verdiği şey de bu — bir .webmin İndirilenler klasörüne düşme hikâyesi genelde böyle başlar.

Altında Matroska olduğu için WebM’i MP4’e dönüştürmek MKV’yi dönüştürmeye benzer — ama önemli bir farkla. MP4, VP9’u da Vorbis’i de kabul etmez; yani izleri yeniden etiketlemek yetmez, bir şeyin gerçekten yeniden kodlanması gerekir.

Web tarayıcısı, kendi medya hattını yanında getiren bir uygulamadır. Safari bir sayfadaki WebM’i oynattığında işi yapan Safari’dir; Apple’ın Safari için yazdığı kodla. Bu yetenek sistemin yeteneğine dönüşmez: Dosyalar uygulaması, QuickTime Player ve Fotoğraflar önizlemesi işletim sisteminin kendi medya çatısını kullanır ve orada Matroska çözümleyicisi yoktur — WebM *Matroska olduğu* için WebM desteği de yoktur.

Ortaya cidden tuhaf bir deneyim çıkıyor. Bir klibi sayfada izliyorsun, Kaydet’e dokunuyorsun ve az önce izlediğin dosya, onu izlediğin cihazda açılmıyor. Bozuk bir şey yok. İki farklı yazılım, iki farklı yetenek kümesi.

Bu, akılda tutmaya değer bir kuralın en net örneği: iOS’ta bir dosyanın ne yapabildiği, tamamen hangi uygulamaya sorduğuna bağlı. Kendi çözücüleri olan bir uygulama, sistemin bildikleriyle sınırlı değildir.