WebM

WebM is Matroska met een veel kortere lijst van wat erin mag. Waar een MKV praktisch elke codec neemt, accepteert WebM drie video- en twee audiocodecs — allemaal licentievrij. Precies daarom: een browserfabrikant die WebM implementeert, weet precies wat hij moet decoderen, en is niemand een licentiekost verschuldigd.

Het zit onder een enorm deel van wat je in de browser bekijkt zonder het te merken. En het is wat de meeste downloadtools leveren als ze video van een pagina trekken — zo belandt een .webm überhaupt in de downloadmap.

Omdat eronder Matroska zit, heeft WebM na MP4 dezelfde vorm als MKV — met één verschil dat telt. MP4 neemt noch VP9 noch Vorbis, dus kun je de streams niet simpelweg heretiketteren. Iets moet echt opnieuw worden geëncodeerd.

Een webbrowser is een applicatie met een eigen mediapipeline. Als Safari een WebM in een pagina afspeelt, doet Safari het werk — met code die Apple voor Safari heeft geschreven. Dat wordt geen systeemcapaciteit: Bestanden-app, QuickTime Player en Foto’s-voorvertoning gebruiken het mediaframework van het besturingssysteem, dat geen Matroska-demuxer heeft — en daarmee ook geen WebM-support, want WebM *is* Matroska.

Het resultaat is een echt vreemde ervaring. Je bekijkt een clip in een pagina, tikt op Opslaan, en het bestand dat je zojuist zag, laat zich op het apparaat waarop je het zag niet openen. Niets is kapot. Twee verschillende programma’s, twee verschillende capaciteiten.

Dit is de duidelijkste illustratie van een regel die je moet onthouden: op iOS hangt wat een bestand kan, geheel af van welke app wordt gevraagd. Een app met eigen decoders is niet begrensd door wat het systeem kent.