M3U8 / HLS

Open een .m3u8 in een teksteditor en je vindt een paar dozijn regels: een header, parameters en een lange lijst adressen. Dat is het hele bestand. De video ligt ergens anders, in segmenten van een paar seconden gesneden, op een server als duizenden kleine bestanden.

Afspelen leest de lijst, haalt de eerste segmenten op, begint en loopt vooruit. Wordt de verbinding trager, dan wisselt hij naar de lagere kwaliteitsvariant in de master-playlist — andere segmenten, andere bitrate — tussen de segmenten, zodat je een kwaliteitswijziging ziet in plaats van een pauze. Dat adaptieve omschakelen heeft het formaat gewonnen.

Het verklaart ook iets dat veel mensen verrast: er is geen enkel bestand dat je “kunt hebben”. De film die je bekijkt, bestaat nergens als object. Het zijn duizend stukjes en een instructie.

Omdat precies dat is opgeslagen. De browser heeft het adres opgevraagd, vier kilobyte playlist gekregen en naar schijf geschreven. Alles wat je echt hebt gezien, kwam via duizend aparte requests waarvan het opslaan niets wist.

HLS goed downloaden betekent doen wat afspelen doet — maar naar schijf: playlist lezen, kwaliteitsvariant kiezen, elk segment om de beurt ophalen en tot één container samenvoegen. Die laatste stap heet remuxen — video en audio worden niet opnieuw geëncodeerd, alleen in één MP4 met juiste index geschreven, zodat je erin kunt springen.

Twee dingen maken dit moeilijker dan het klinkt. Segmentadressen zijn vaak relatief en veranderen per sessie — een uur oude lijst kan dood zijn. En streams zijn vaak versleuteld met een sleutel uit de playlist, apart geleverd en tijdens afspelen geroteerd.