TS/M2TS

Każdy inny kontener tutaj zakłada, że masz cały plik i możesz najpierw odczytać jego nagłówek. Transport Stream zakłada coś przeciwnego: że włączyłeś się w połowie transmisji, która zaczęła się, zanim dotarłeś, i będzie trwać po Twoim wyjściu. Dlatego powtarza wszystko, czego potrzebuje dekoder — układ strumienia, odniesienia czasowe, parametry — co ułamek sekundy, bez końca.

188-bajtowe pakiety to ta sama idea. Zakłócenie niszczy pakiet; dekoder traci kilka milisekund i jedzie dalej. Format zbudowany wokół jednego dużego indeksu straciłby całą resztę pliku.

To naprawdę dobra inżynieria do swojego celu i zły kształt dla pliku leżącego na dysku. Wszystko, co czyni transmisję odporną, czyni nagranie niezdarnym.

Bez indeksu odtwarzacz, który chce trafić na 47. minutę, musi zgadywać: pomnożyć przepływność przez czas, skoczyć mniej więcej tam, poszukać najbliższej klatki nadającej się do dekodowania. Przy stałej przepływności transmisji ląduje to blisko. Przy nagraniu o zmiennej przepływności może to być kilka sekund obok, a przy nagraniu sklejonym z przerwanego strumienia — kilka minut obok.

Czas trwania ma to samo pochodzenie. Odtwarzacz musi albo odczytać cały plik, żeby dowiedzieć się, jak jest długi, albo zgadywać na podstawie przepływności. Dlatego nagranie czasem pokazuje błędną długość albo żadnej, i dlatego pasek przewijania bywa czystą fikcją.

Naprawą jest remultipleksowanie: odczytać strumień raz i zapisać to samo wideo i audio do pliku MP4 lub MKV z prawdziwym indeksem. Nic nie jest kodowane na nowo, jakość pozostaje nietknięta, a operacja działa z prędkością dysku. Potem wyszukiwanie jest natychmiastowe i dokładne, bo plik w końcu wie, gdzie są jego własne klatki.