AVI

AVI was bedoeld voor afspelen vanaf een harde schijf op de desktop-pc begin jaren negentig — en dat merk je. Hij kent geen streaming, geen echte beschrijving van een ondertitelspoor, geen plek voor hoofdstukken en een variable-bitrate-audioprobleem dat een decennium lang bestanden opleverde waarbij het geluid in de loop van de film wegliep.

Toen maakte dat niet uit, nu telt het allemaal. Elke container daarna — MP4, Matroska, WebM — bestaat deels omdat AVI precies dat niet kon.

Wat AVI had, was alomtegenwoordigheid. Ongeveer vijftien jaar betekende een videobestand een AVI-bestand — daarom vormen ze nog steeds het grootste deel van wat opduikt op oude externe schijven, in vergeten downloadmappen en op de dvd’s die mensen brandden vóór er streamingdiensten waren.

Apple heeft AVI nooit enthousiast ondersteund — QuickTime kon sommige openen als de juiste component was geïnstalleerd. Dat componenten-ecosysteem stierf met QuickTime 7, en modern macOS levert helemaal geen AVI-demuxer meer. iOS heeft er nooit een gehad.

De tweede helft van het probleem is de codec. Zelfs een systeem dat de container wilde lezen, zou DivX of XviD erin vinden — en Apple levert ook geen decoder voor MPEG-4 Part 2. Een AVI faalt dus dubbel, daarom opent niets onder een volledige software-decoding-stack hem.

Daarom is een AVI converteren meestal traag. Anders dan bij een MKV, waar de streams vaak al MP4-compatibel zijn en alleen geheretiketteerd worden, moet AVI-video echt worden gedecodeerd en opnieuw geëncodeerd. Reken op wachttijd en een klein kwaliteitsverlies.