AVI

AVI zaprojektowano do odtwarzania z dysku twardego na komputerze stacjonarnym na początku lat dziewięćdziesiątych, i to po nim widać. Nie ma pojęcia o strumieniowaniu, nie ma właściwego sposobu na opisanie ścieżki napisów, nie ma gdzie umieścić rozdziałów, a problem ze zmienną przepływnością audio dał dekadę plików, w których dźwięk stopniowo rozjeżdża się z obrazem w miarę trwania filmu.

Nic z tego nie miało wtedy znaczenia, a teraz ma znaczenie wszystko. Każdy kontener, który powstał później — MP4, Matroska, WebM — istnieje częściowo z powodu tego, czego AVI nie potrafił.

To, co miał, to wszechobecność. Przez mniej więcej piętnaście lat plik wideo oznaczał plik AVI, dlatego to wciąż one stanowią większość tego, co znajduje się na starych dyskach zewnętrznych, w dawno zapomnianych folderach pobranych plików i na płytach DVD, które ludzie nagrywali, zanim pojawiły się serwisy streamingowe.

Apple nigdy nie wspierało AVI entuzjastycznie — QuickTime mógł otworzyć niektóre z nich, pod warunkiem zainstalowania odpowiedniego komponentu. Ekosystem komponentów zmarł razem z QuickTime 7, a współczesny macOS w ogóle nie ma demuxera AVI. iOS nigdy go nie miał.

Druga połowa problemu to kodek. Nawet system skłonny odczytać kontener znalazłby w środku DivX albo XviD, a Apple nie dostarcza dekodera dla MPEG-4 Part 2 również. Więc AVI zawodzi podwójnie, dlatego otwiera go tylko pełny programowy stos dekodujący.

To też powód, dla którego konwersja AVI jest zwykle wolna. W przeciwieństwie do MKV, gdzie strumienie w środku są zwykle już kompatybilne z MP4 i można je po prostu przeetykietować, wideo z AVI naprawdę trzeba zdekodować i zakodować na nowo. Spodziewaj się prawdziwego czekania i niewielkiej straty jakości.