WMV

Windows Media było kompletną odpowiedzią Microsoftu na wideo cyfrowe: własne kodeki, własny kontener, własny serwer strumieniowy i własne zarządzanie prawami — wszystko zaprojektowane, by wspólnie działać na Windows. Na Windows działało dobrze. Wszędzie indziej było czyimś innym problemem.

WMV9 zostało w końcu zgłoszone do standaryzacji i stało się VC-1, dlatego niektóre dekodery obsługują późniejsze pliki WMV, a nie wcześniejsze — implementują standard, nie oryginał Microsoftu. Dlatego też VC-1 pojawia się na płytach Blu-ray, długo po tym, jak WMV jako format pliku przygasł.

To, co zostało, to rozproszone archiwum: wideo z komputerów z Windows z lat dwutysięcznych, stare nagrania z kamer, materiały szkoleniowe firm i mnóstwo nagranych z ekranu wykładów z uczelni.

Flip4Mac istniał, bo Microsoft za niego płacił — komponent QuickTime, który uczył Maca czytać Windows Media. Gdy Microsoft przestał finansować tę umowę, a architektura komponentów QuickTime 7 została wycofana z macOS, most zniknął razem z nią. Nic go nie zastąpiło, bo do tego czasu sieć osiadła na H.264 i nie było ku temu żadnego komercyjnego powodu.

Na dzisiejszym Macu plik WMV nie ma więc żadnej ścieżki na poziomie systemu. To, co nadal go otwiera, to oprogramowanie z własnymi dekoderami — VLC, ffmpeg oraz odtwarzacze zbudowane na tych samych bibliotekach, w tym FoxDL.

Jedynym przypadkiem, którego nic nie rozwiąże, jest DRM. Windows Media DRM wymagał serwera licencji, a te serwery od dawna są wyłączone. Chronionego pliku WMA lub WMV ze starego sklepu z muzyką albo wideo nie da się odzyskać żadnym narzędziem, i warto o tym wiedzieć, zanim spędzisz wieczór, próbując.