FLV

FLV bestond omdat Flash iets nodig had dat via een gewone webserver kon streamen en vóór volledige ontvangst kon starten. De opbouw is een eenvoudige reeks getagde chunks — hier video, daar audio, af en toe metadata — zonder dat het bestand klaar of vooraf geïndexeerd hoeft te zijn.

Voor die tijd was dat het juiste antwoord, en daarom leverden praktisch alle videosites tussen 2003 en 2013 FLV. Wat blijft, is een enorm archief: tutorials, colleges, opnames, persoonlijke collecties — alles in een container die niets moderns opent.

Het goede nieuws: het grootste deel van dat archief is jonger dan 2008, en bestanden vanaf toen bevatten bijna altijd H.264-video en AAC-audio — precies de streams die een MP4 neemt.

Als de streams in een container al zulke zijn die de doelcontainer accepteert, betekent converteren uitpakken en opnieuw inpakken — video en audio uitlezen en in een nieuw bestand schrijven zonder een frame aan te raken. Dat is remuxen en loopt zo snel als de schijf aankan. Een uur FLV wordt in een paar seconden MP4.

De uitzondering zijn de oudere bestanden. Sorenson Spark- en VP6-video of Nellymoser-audio hebben in een MP4 geen plek en moeten echt opnieuw worden geëncodeerd — trager, met kwaliteitskosten. Snelle test: komt het bestand van vóór ongeveer 2008 of ziet het eruit als vroege webvideo, reken op de trage weg.

Of sla de vraag over. Een app met een eigen decoding-stack opent FLV zoals hij is — VP6 inbegrepen — en converteert niets.