FLAC

FLAC comprimeert audio zoals ZIP een document: het bestand wordt kleiner en er wordt niets weggegooid. Decodeer je, dan heb je de originele samples bit voor bit terug. MP3 en AAC doen het tegenovergestelde — ze gooien weg wat de encoder voor onhoorbaar houdt, en geen decoderen brengt het terug.

Daarom is FLAC het juiste formaat voor een muziekcollectie die je wilt bewaren. Heb je een cd geript of een album gekocht dat moet blijven, dan bewaart FLAC de master en laat zich later naar alles converteren zonder een tweede verliesgeneratie. Andersom — een MP3 naar FLAC — maakt van precies dezelfde beschadigde audio een groot bestand en is een van de meest voorkomende geheugenverspillingen op internet.

Of je het verschil hoort op een telefoon met draadloze oortjes is een andere vraag, en het eerlijke antwoord is meestal nee: Bluetooth encodeert toch alles opnieuw op weg naar het oortje. Het argument voor FLAC is bewaring, niet afspelen.

Apple heeft zijn eigen verliesvrije formaat, ALAC, dat in 2011 als open source verscheen. De muziekbibliotheek is rond Apples formaten gebouwd, en FLAC kwam nooit op de lijst — niet om technische redenen, want het systeem draagt de FLAC-decoder al voor alles buiten die bibliotheek.

De praktische situatie op de iPhone: de Bestanden-app speelt je FLAC, muziek-apps van derden spelen je FLAC, en de Muziek-app doet alsof hij niet bestaat. Wil je de collectie in Muziek, dan is conversie naar ALAC verliesvrij en omkeerbaar — dezelfde audio, andere verpakking.

Wil je niet converteren, dan is het antwoord een muziek-app met eigen bibliotheek. Playlists, artwork, gapless playback en equalizer draaien op het bestand zoals het is — en er wordt niets verdubbeld.