FLAC

FLAC sesi, ZIP’in bir belgeyi sıkıştırdığı gibi sıkıştırır: dosya küçülür ve hiçbir şey atılmaz. Çözdüğünde özgün örnekler bit bit geri gelir. MP3 ve AAC bunun tersini yapar — kodlayıcının fark etmeyeceğine karar verdiği şeyi atarlar ve hiçbir çözme işlemi onu geri getirmez.

Bu da FLAC’i bir müzik arşivi için doğru biçim yapıyor. Bir CD’yi kopyaladıysan ya da saklamak istediğin bir albüm indirdiysen, FLAC ana kopyayı olduğu gibi korur ve sonradan ikinci bir kayıp kuşağı olmadan her şeye dönüştürülebilir. Tersi — bir MP3’ün FLAC’e çevrilmesi — aynı hasarlı sesin beş kat büyüğünü üretir ve internetteki en yaygın disk israflarından biridir.

Kablosuz kulaklıkla telefonda farkı duyup duyamayacağın ayrı bir soru; dürüst cevap genelde hayır: Bluetooth zaten her şeyi kulaklığa giderken yeniden kodluyor. FLAC’in gerekçesi dinlemek değil, koleksiyonu bozulmadan saklamak.

Apple’ın 2011’de açık kaynak olarak yayımladığı kendi kayıpsız biçimi var: ALAC. Müzik kütüphanesi Apple’ın biçimleri etrafında kurulu ve FLAC bu listeye hiç eklenmedi — teknik bir sebeple değil, çünkü sistem o kütüphanenin dışındaki her şey için zaten bir FLAC çözücüsü taşıyor.

Yani bir iPhone’daki pratik durum şu: Dosyalar uygulaması FLAC’ini oynatır, üçüncü taraf müzik oynatıcıları FLAC’ini oynatır ve Müzik uygulaması onu hiç görmez. Koleksiyonunun Müzik’te durmasını istiyorsan ALAC’a dönüştürmek kayıpsızdır ve geri alınabilir — aynı ses, farklı kap.

Dönüştürmek istemiyorsan cevap, kendi kütüphanesini yöneten bir müzik oynatıcısı. Çalma listeleri, kapak görselleri, boşluksuz geçiş ve ekolayzer dosyanın kendisi üzerinde çalışır ve hiçbir şey çoğaltılmaz.