Opent het bestand dat andere spelers je teruggeven.

Bijna elk „dit format kan niet worden afgespeeld” op een iPhone komt van dezelfde plek. De systeemspeler begrijpt een korte lijst containers; al het andere komt terug met het voorstel om het te converteren — en een half uur later heb je een tweede kopie van een film die je al had.

Een speler met een eigen decoder-stack heeft zo’n lijst niet. Wat in de praktijk verandert, is niet alleen welke bestanden openen, maar wat erin overleeft — de taalsporen, de ondertitels, de hoofdstukmarkeringen die een conversie stilletjes weggooit.